18 +1 (τουλάχιστον) επιλεγμένα από όλο τον κόσμο ντοκιμαντέρ με επίκεντρο την αναπηρία!

• 

Αξιολόγηση Χρήστη:  / 0

ΧειρότεροΚαλύτερο 

Λεπτομέρειες

Κατηγορία: Εκδηλώσεις

Δημιουργηθηκε στις Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014 13:28

Το τριήμερο φεστιβάλ που επιμελείται η “προχωρημένη” Κίνηση Χειραφέτησης ανθρώπων με αναπηρία σε συνεργασία με την θυγατρική της Κίνηση Καλλιτεχνών με αναπηρία (στο ελεύθερο θέατρο ΕΜΠΡΟΣ, κέντρο Αθήνας, 20-22/6) είναι αδιαμφισβήτητα η πιο καλά δουλεμένη “στιγμή” επικεντρωμένου σε θέματα αναπηρίας πολιτισμού στην … ύστερη Ελλάδα (των πολλών χρόνων) της κρίσης. 

Τα πειστήρια της σοβαρής προεργασίας είναι πάμπολλα, αρκούμαστε να επισημάνουμε το πιο εντυπωσιακό όλων. Αφορά την … αναγέννηση του ιστορικού φεστιβάλ ντοκιμαντέρ EMOTIONPICTURES δια της προβολής 18 επιλεγμένων “κομματιών” προερχόμενων από δέκα διαφορετικές γωνιές του κόσμου.

Ιταλία (1), Μ. Βρετανία (3), Ελλάδα (6), Αυστραλία (1), Ιράν (1), Ισπανία (1), Δανία (1), ΗΠΑ(1), Πολωνία(1), Γερμανία(2).

Τα ντοκιμαντέρ που θα προβληθούν τα απογεύματα των τριών ημερών του φεστιβάλ (και μια μικρή περίληψη για το καθένα υπό την επιμέλεια των διοργανωτών) είναι τα εξής: 

• Το τίμημα της ζωής / DV8: The cost of living

Λόιντ Νιούσον│Μεγάλη Βρετανία│2004│34 λεπτά | EP2008+2009

Ο Ντέιβιντ και ο Έντι ζουν σε μια παραθαλάσσια πόλη και ασχολούνται με το θέατρο δρόμου. Στο “Τίμημα της Ζωής” τούς ακολουθούμε καθώς δουλεύουν, διαφωνούν, περνούν ερωτικές απογοητεύσεις και καβγαδίζουν με παλιούς φίλους, σε μια ταινία που συνδυάζει χορό και θέατρο. Όλες οι ιστορίες μιλούν για το σεβασμό με τον οποίο οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας. Το “Τίμημα της Ζωής” είναι η τέταρτη ταινία της ομάδας DV8. Χορογραφήθηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Λόιντ Νιούσον. Η δουλειά της ομάδας DV8 είναι τολμηρή αισθητικά και στοχεύει στην ανεπιτήδευτη εξωτερίκευση ιδεών και συναισθημάτων. 

• MasterPiece – Μέρος Ι / MasterPiece – Part Ι

Στέφανος Μονδέλος | Ελλάδα | 2007 | 25 λεπτά | EP2007

«Masterpiece» είναι ο Στέλιος Πάγιας γιατί, εκτός από το ενδιαφέρον που μας προκαλεί η όρεξη ενός ανθρώπου με σπαστική τετραπληγία για ζωή, μας δίνει και τη δυνατότητα να σκεφτούμε και να επανεξετάσουμε τους κοινά αποδεκτούς κανόνες της αισθητικής. Εφόσον η αναπηρία φαίνεται εξ ορισμού να μην ανταποκρίνεται σ’ αυτούς, ο Στέλιος μας προκαλεί να ανακαλύψουμε νέους όρους, έτσι ώστε η αναπηρία και η ομορφιά να μην αποκλείουν κατ’ ανάγκη η μία την άλλη. 

• Όνειρα πέρα από την όραση / Dreaming sideways

Χάιντι Βίλκμαν│Μ. Βρετανία│2005│22 λεπτά | EP2007

Ενα πειραματικό ντοκιμαντέρ για τρεις ασυνήθιστους τρόπους όρασης. Γυρισμένη με κάμερα Super 8 και 16mm, η ταινία εξερευνά τον κόσμο και τα όνειρα τριών τυφλών καλλιτεχνών, με μια ευφάνταστη χρήση ήχου, εικόνας και κινουμένων σχεδίων. Πρόκειται για τα όνειρα και τις εμπειρίες τριών ανθρώπων των οποίων τα πρωταρχικά βιώματα δεν υπήρξαν ποτέ οπτικά. 

• Με άλλα μάτια / A shift in perception

Νταν Μονσώ│Αυστραλία│2006│16 λεπτά | EP2007

Μια πειραματική, ανθρώπινη και αποκαλυπτική εξερεύνηση της ζωής με τύφλωση. Οι δημιουργοί της ταινίας πειραματίζονται με διάφορα εκφραστικά μέσα και τεχνικές για να δραματοποιήσουν τις συζητήσεις τριών γυναικών με τύφλωση από την Αυστραλία. Ο θεατής καλείται να απολαύσει την ομορφιά του κόσμου όπως τον αντιλαμβάνονται αυτές οι γυναίκες. Η ταινία χαρακτηρίστηκε από το περιοδικό RealtimeOnScreen ως «οπτική απόλαυση». 

• Αναζητώντας το ρυθμό / Born without a beat: The journey of a deaf raver

Όλιβερ Ράιλι-Σμιθ│Μεγάλη Βρετανία│2009│12 λεπτά | EP2007

Η Λένι λατρεύει τη μουσική και το χορό, αλλά λόγω της κώφωσής της αισθανόταν πάντοτε άβολα όταν έμπαινε σε κάποιο κλαμπ. Τώρα ταξιδεύει στην Ολλανδία για να παρευρεθεί σ’ ένα ρέιβ πάρτι για κωφούς. Σ’ έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο με δονούμενη πίστα, κωφούς χορευτές και έναν ντι-τζέι που «μιξάρει», εκτός από τη μουσική, και αρώματα, η Λένι μπορεί πλέον μαζί με αντίστοιχους κωφούς κλάμπερς να ζήσει το όνειρό της. 

• Chip & Οvi

Παναγιώτης Ευαγγελίδης | Ελλάδα | 2007 | 46 λεπτά | EP2007

Ο Τσιπ και ο Όβι γνωρίστηκαν σ’ ένα ορφανοτροφείο κοντά στην πόλη Κλουζ-Ναπόκα της Ρουμανίας σε εφηβική ηλικία. Είναι ανάπηροι, ο ένας στα χέρια εκ γενετής και ο άλλος στο πόδι από πολιομυελίτιδα. Οι μητέρες τους τους εγκατέλειψαν λίγο μετά τη γέννα και τους ανέλαβαν κρατικά ορφανοτροφεία. Εδώ και ενάμιση χρόνο είναι ζευγάρι και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με τη φτώχεια και τις δυσκολίες της ζωής, αλλά και τα γυρίσματα της σχέσης τους. Ονειρεύονται την κοινωνική διάκριση: ο Όβι θέλει να γίνει επαγγελματίας κάμεραμαν και ο Τσιπ ιδιοκτήτης πετρελαιοπηγών στο Τέξας. Ο Παναγιώτης Ευαγγελίδης γύρισε την ταινία σε δέκα μέρες στην Κλουζ, με μόνους βοηθούς τον Τσιπ και τον Όβι, χωρίς οργάνωση παραγωγής ή κάποια χρηματική ή τεχνική βοήθεια. 

• Χτυπημένος από νάρκη / Something like my eyes (Mine)

Χουσάν Μιρζέ│Ιράν│2007│30 λεπτά | EP2009

Ένα αγόρι μάχεται να επανακτήσει τη θέση του στη ζωή μετά από ένα περιστατικό που συνέβη όταν ήταν στην πρώτη δημοτικού. Μια νάρκη που εξερράγη στα χέρια του είχε ως αποτέλεσμα την τύφλωση του και τον ακρωτηριασμό των χεριών του. Σήμερα, έξι χρόνια αργότερα, είναι ο καλύτερος μαθητής του σχολείου και έχει μάθει να διαβάζει το αλφάβητο Μπρέιλ χρησιμοποιώντας τα χείλη του. Η λατρευτή του γιαγιά και ο αγαπημένος του δάσκαλος τον βοηθούν να επιβιώσει και να βλέπει τη ζωή με θετικό τρόπο κάτω απ’ τις δυσκολότερες συνθήκες διαβίωσης. 

• Δεν χρειάζονται φτερά για να πετάξεις / Hero: Wings are not necessary to fly

Άνχελ Λόθα | Ισπανία | 2007 | 25 λεπτά | EP2008

Ο Πασκάλ Κλέιμαν γεννήθηκε χωρίς χέρια, αλλά το γεγονός αυτό δεν τον εμπόδισε να σταδιοδρομήσει ως ντιτζέι τέκνο μουσικής. Η περίπτωσή του αποδεικνύει ότι η δύναμη της θέλησης είναι ισχυρότερη από οποιοδήποτε εμπόδιο, όποιο κι αν είναι αυτό. Η ταινία εξηγεί πως «δεν χρειάζονται φτερά για να πετάξεις». 

• Τα μάτια μου / My eyes / Inden for mine øjne

Έρλεντ Μο │ Δανία │2006 │ 19 λεπτά | EP2007

Η Κάτια, δεκαέξι χρόνων, και η Κάθριν, οκτώ, έχουν αναπτύξει ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική, τη φύση και γενικότερα με τις αισθήσεις. Η Κάτια και η Κάθριν είναι τυφλές, αλλά έχουν αναπτύξει τις υπόλοιπες αισθήσεις τους σε τέτοιο βαθμό, που –σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους– τις βιώνουν με πρωτοφανή ενθουσιασμό. Ο σκηνοθέτης Έρλεντ Μο μας παρουσιάζει τα δύο κορίτσια δίνοντάς μας την εικόνα που έχουν για τον κόσμο μέσα από τις αισθήσεις τους: έναν κόσμο εξίσου πλούσιο αλλά και διαφορετικό από τον δικό μας. Οι θεατές της ταινίας έχουν την ευκαιρία να «ξανα-ανακαλύψουν» τον κόσμο μέσα από μια ποιητική εμπειρία. 

• Απαγορευμένες πράξεις / ForbiddenActs

Τοντ Χέρμαν│ΗΠΑ│2006│12 λεπτά | EP2009

Ο σκηνοθέτης Τοντ Χέρμαν παρουσιάζει με εξαιρετικά λυρικό τρόπο τρία ποιήματα του μαύρου συγγραφέα με αναπηρία Λίροϊ Μουρ. Η κινηματογραφική δεινότητα του Herman συνδυάζεται έξοχα με την ποίηση του Mουρ, επιτυγχάνοντας ενα εύστοχο σχόλιο πάνω στην εικόνα του ανάπηρου σώματος και της σεξουαλικότητάς του. Μέσω μιας οπτικοποιημένης ποιητικής προσέγγισης, ο Μουρ ασκεί κριτική πάνω στα κοινωνικά στερεότυπα που δεν επιτρέπουν στα άτομα με αναπηρία να εκφράσουν ελεύθερα τις βαθύτερες ερωτικές τους επιθυμίες. Μια δυνατή ταινία που χωρίς αμφιβολία βλέπει πολύ μακρύτερα απ’ τα δυσδιάκριτα σύνορα αναπηρίας και σεξουαλικότητας. 

• Η φάκα / The trap

Μαρίνα Δανέζη│Ελλάδα│2009│23 λεπτά | EP2009

Όταν ανυποψίαστος πιαστείς στη “φάκα”, είναι σχεδόν βέβαιο ότι έφτασε το τέλος. “Η φάκα” αποτελεί μα ταινία τεκμηρίωσης για την αποκατάσταση των αναπήρων (και όχι μόνο). Ψυχιατρεία - αποθήκες ανθρώπων και ξενώνες που βρίσκονται σε κίνδυνο, στην χριστουγεννιάτικη Αθήνα του 2009. Ο Διονύσης είναι 34 χρόνων και ζει με τη μητέρα του. Είναι τετραπληγικός και έχει ελαφρά νοητική καθυστέρηση. Αγαπά τις κυριακάτικες βόλτες, το τραγούδι, να μιλά στο τηλέφωνο και να πίνει κρυφά κόκα κόλα! Το μέλλον του είναι αβέβαιο. Όπως λέει και ο ίδιος: «Είναι πάρα πολύ δύσκολα στη σημερινή κοινωνία που ζούμε. Καλά, οι γονείς μας θα φύγουνε, αλλά εμείς, τα παιδιά, τί έχουμε να δούμε;»

• Ανάδυση / Resurface

Αλέξανδρος Παπανικολάου & Έμιλυ Γιαννούκου | Ελλάδα | 2007 | 67 λεπτά | EP2007

Ο Άλεξ είναι είκοσι πέντε χρονών. Είναι τετραπληγικός ύστερα από ένα ατύχημα που είχε στη θάλασσα πριν από τέσσερα χρόνια. Από τότε κολυμπά για να μπορέσει να έρθει σε ισορροπία με τον εαυτό του. Για να μετατρέψει την αναπηρία του σε ευκαιρία, λαμβάνει μέρος στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004. Στο κολυμβητήριο, η Μαρία τον προπονεί σκληρά πρωί και βράδυ. 'Έχει αγωνία και συγκινείται εύκολα όταν χρειάζεται να αντιμετωπίσει κάποιες δυσκολίες, θέλει όμως να πιστέψει σε ένα μετάλλιο. Ο Άλεξ, πιο συγκρατημένος, είναι ρεαλιστής. Η οικογένεια αλλά και οι φίλοι του είναι πάντα στο πλάι του, τον βοηθάνε και τον στηρίζουν. Θα καταφέρει να κατακτήσει το μετάλλιο που όλοι περιμένουν;... 

• Γεννημένος νεκρός / Borndead

Γιάσεκ Πιοτρ Μπλάβουτ│Πολωνία│2004│53 λεπτά | EP2007

O 24χρονος Ρόμπερτ βρίσκεται στα σωφρονιστικά ιδρύματα της Κρακοβίας από τα δεκαπέντε του. Εντάσσεται σ’ ένα πρόγραμμα κοινωνικής επανένταξης που οργανώνουν οι φυλακές σε συνεργασία με ένα ίδρυμα για παιδιά με νοητική καθυστέρηση. Σιγά σιγά, δουλεύοντας καθημερινά με τα παιδιά και τους εφήβους, ο Ρόμπερτ, νευρικός και ζορισμένος στην αρχή, ανακαλύπτει μια ζωή διαφορετική από την παγερή σιωπή της φυλακής. Είναι αυστηρός όταν πρέπει, αλλά επίσης τραγουδά, χορεύει και κρατά τα παιδιά από το χέρι στο παιχνίδι. Ανακαλύπτει τον κόσμο των αισθημάτων και κυρίως τη συγκίνηση που προσφέρει η επαφή και επικοινωνία με την ανθρώπινη ποικιλομορφία. 

• “Αιγαίου κύματα” / “Waves of the Aegean”

Αντώνης Ρέλλας│Ελλάδα│2005│59 λεπτά | EP2009

Ένας αγώνας με τα αιγαιοπελαγίτικα κύματα. Κόντρα στη χέρσα κοινωνική νηνεμία. Η προετοιμασία πέντε ελλήνων κολυμβητών με αναπηρία και των δύο προπονητών τους χωρίς αναπηρία για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Το Αιγαίαθλον, ο κολυμβητικός μαραθώνιος του Αιγαίου (από το Σούνιο έως τη Μήλο), διεξήχθη ένα χρόνο πριν από την έναρξη των Παραολυμπιακών της Αθήνας. Οι δυσκολίες του εγχειρήματος έμοιαζαν ανυπέρβλητες. Με την ταινία αυτή καταρρίπτεται ο ρατσιστικός μύθος που θέλει τον άνθρωπο με αναπηρία εξ ορισμού δυστυχή. Αφιερώνεται σ’ εκείνους που έχουν τη δύναμη να μοιραστούν και να γιορτάσουν. Σ’ εκείνους που αποζητούν κολύμπι διάρκειας υπό συνθήκες υψίστης ορατότητας. Εν δυνάμει για όλους... Υπάρχει έλλειμμα καθοριστικό της ταυτότητας του άλλου; Μόνο αν εστιάσει η ματιά σ’ αυτό. Μόνο αν η ματιά λειτουργεί ταγμένη να εντοπίζει το έλλειμμα του άλλου. Μόνο εάν η ματιά είναι ελλειμματική η ίδια  

• Αγώνας των τυφλών / Struggle of the blinds

      Μαίρη Παπαλιού | Ελλαδα | 1977 | 90 λεπτά

Το 1976, με το σύνθημα “ψωμί, παιδεία και όχι επαιτεία”, 300 περίπου άνθρωποι με προβλήματα όρασης καταλαμβάνουν τον «Οίκο Τυφλών» και με σειρά δυναμικών και οργανωμένων κινητοποιήσεων αξιώνουν την αλλαγή του καθεστώτος διοίκησης και διαχείρισης, του οποίου τον αποκλειστικό έλεγχο είχε έως τότε η Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Οι οικότροφοι του ιδρύματος και οι συμπαραστάτες τους καταγγέλουν δημόσια τη διοίκηση για κακοδιαχείριση και ανάλγητη συμπεριφορά και υπερβαίνοντας, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, την περιθωριοποίηση των ανθρώπων με αναπηρία, διεκδικούν με συγκεντρώσεις, καταλήψεις και δικαστικούς αγώνες την παρέμβαση του κράτους, αλλά και την ενεργοποίηση των υπολοίπων πολιτών, σχετικά με τα αδιέξοδα της καθημερινής τους διαβίωσης. «Αξιώστε όλα σας τα δικαιώματα», μηνύει ο Μενέλαος Λουντέμης από τη μονάδα εντατικής παρακολούθησης όπου νοσηλεύεται, ο άγώνας πλέον έχει αναγορευτεί σε σπουδαία κοινωνική υπόθεση. Λίγες μέρες μετά, 20.000 και πλέον άνθρωποι δίνουν το «παρών» στο γήπεδο του Πανιωνίου εκφράζοντας έμπρακτα τη συμπαράστασή τους στους αγωνιζόμενους τυφλούς. Στο πλευρό των εξεγερμένων και ξένοι ραδιοφωνικοί σταθμοί (όπως το BBC και η DeutscheWelle) δίνουν στο θέμα διεθνή διάσταση. 

Με εργαλείο το ντοκιμαντέρ-ντοκουμέντο της Μαρίας Χατζημιχάλη-Παπαλιού «Ο αγώνας των τυφλών» που ολοκληρώθηκε μέσα στο 1977 και έκτοτε έκανε τον γύρο της Ευρώπης, τα δίκαια αιτήματα των Ελλήνων τυφλών έγιναν υπόθεση όλου του πολιτισμένου κόσμου. Σαρτρ, Μποβουάρ, Φουκό, Σινιορέ, Βεργόπουλος, Πουλαντζάς, Μοντάν, Γαβράς, Ζέη, Πετρόπουλος, Φασιανός, οι πλέον επώνυμοι από τους συμπαραστάτες. Το 1979, τρία χρόνια μετά τη λήξη της κατάληψης του Οίκου Τυφλών και τη συμφωνία του Οκτώβρη '76, ολοκληρώνεται η διαδικασία δημοσιοποίησης και η μετατροπή του σε Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών. 

• Πρόσκληση σε χορό / Invitation to the Dance – Body and taboo / Einladung zum Tanz - Körper und Tabus

Γκέρχαρντ Σικ│Γερμανία │2006│89 λεπτά | EP2007

Η 39χρονη χορεύτρια και χορογράφος Γκέρντα Καίνιχ από την Κολωνία πάσχει από ατροφία των μυών. Επειδή ο οργανισμός της δεν μπορεί να δημιουργήσει μυϊκό ιστό, δεν έχει καμιά δύναμη στα χέρια και στα πόδια. Εξαρτάται από το ηλεκτρικό της αμαξίδιο. Ωστόσο, όταν ανεβαίνει στη σκηνή, συναρπάζει το κοινό. Η ταινία παρουσιάζει τις φάσεις δημιουργίας της χορευτικής παράστασης “Countercircles” στο Ναϊρόμπι, δίνοντας μια ασυνήθιστη εικόνα της σκληρής κοινωνικής πραγματικότητας και της κουλτούρας της ανατολικής Αφρικής. Στην παράσταση συμμετέχουν πέντε χορευτές (με και χωρίς αναπηρία) οι περισσότεροι εκ των οποίων προέρχονται από τις φτωχογειτονιές του Ναϊρόμπι. Μαζί τους εμφανίζονται και δύο χορευτές από την ομάδα της Γερμανίας. 

• Ανάξιος για να ζήσει / Unworthy of Living / Lebensunwert

Ρόμπερτ Κριγκ | Γερμανία | 2005 | 45 λεπτά | EP2007

Η ντροπή ποτέ δεν έκανε τον Πάουλ Μπρούνε να σωπάσει. Ήταν ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που, σύμφωνα με τους ρατσιστικούς νόμους των Ναζί, κρίθηκαν «ανάξιοι για να ζουν». Ωστόσο ήταν και είναι ένας από τους ελάχιστους που πολέμησε δημόσια για την αποκατάστασή του. Ο ψυχίατρος Δρ Χάινριχ Στόλτσε, μέλος του Εθνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος κατά τη ναζιστική περίοδο και υπεύθυνος για τη μεταφορά των βασανισμένων στα στρατόπεδα εξόντωσης στο πλαίσιο της «Καμπάνιας Ευθανασίας», αποφάσισε ότι ο μικρός Πάουλ δεν έπρεπε να ζήσει. Βασιζόμενος στο γεγονός ότι η μητέρα του Πάουλ ήταν «επιληπτική με ψυχικό νόσημα» έκρινε ότι «λόγω διαπιστωμένης αντικοινωνικής συμπεριφοράς, ο Πάουλ δεν είναι δυνατόν να παραμείνει στο σχολείο ούτε στο ορφανοτροφείο». Έτσι ο μικρός μεταφέρθηκε σε ένα στρατόπεδο εξόντωσης. Ο Πάουλ Μπρούνε κατάφερε να επιζήσει. Εστιάζοντας στην ιστορία του Μπρούνε, η ταινία αποκαλύπτει ένα σκοτεινό κεφάλαιο στην ιστορία της γερμανικής ψυχιατρικής, που δεν έκλεισε τελείως το 1945. 

• EroticaItaliana: Το Καμασούτρα των ατόμων με αναπηρία /EroticaItaliana: TheDisabledPerson'sKamasutra

Αλμπέρτο ντ’ Ονόφριο│Ιταλία│2008│53 λεπτά | EP2009

Η αναπηρία του Γκαμπριέλε Βίτι, που μεγάλωσε σ’ ένα μικρό χωριό στην ευρύτερη περιοχή του Αρέτσο, δεν στάθηκε εμπόδιο στις σχέσεις του στο φιλικό και οικογενειακό του περιβάλλον. Μεγαλώνοντας, αποφασίζει να υπερασπιστεί τα σεξουαλικά δικαιώματα των Ανθρώπων με Αναπηρία και αρχίζει να λαμβάνει μέρος σε συνέδρια γύρω απ’ αυτό το θέμα. Αυτή του η ανησυχία τον ωθεί να γράψει ένα βιβλίο με τίτλο “Το Καμασούτρα των ατόμων με αναπηρία”, όπου υποστηρίζει με θέρμη τις απόψεις του. Στο φακό εξομολογείται τις σεξουαλικές του «εξερευνήσεις», από την πρώτη του σχέση με μια «φυσιολογική» κοπέλα μέχρι το ραντεβού του στη Ρώμη με μια γαλλίδα συνοδό...

* Τα 18 παραπάνω επιλεγμένα ντοκιμαντέρ συν ένα ακόμα τουλάχιστον (19^ο) με τίτλο ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ; Ισραηλινής παραγωγής, ίσως και άλλα δυο τρία (αν ο προγραμματισμός το επιτρέπει), θα προβληθούν στο Εγκώμιο Πολιτιστικό Κέντρο το πενθήμερο 20-24 Ιουλίου, εμπλουτίζοντας μια αλληλουχία πέντε θεματικών εμβάθυνσης σε θέματα αναπηρίας.

Επιτρέψετε μας να σας παρουσιάσουμε το αναλυτικό πρόγραμμα του πενθημέρου σε επόμενο κείμενο εντός των προσεχών τριών τεσσάρων ημερών, όταν ολοκληρώσουμε την επεξεργασία κάποιων τελικών λεπτομερειών. (egomiocy.blogspot.gr)

www.specialgoneis.com

πηγή: http://egomiocy.blogspot.gr/